‘Toen de dag van het Pinksterfeest aanbrak waren ze allen bij elkaar. Plotseling klonk er uit de hemel een geluid als van een hevige windvlaag, dat het huis waar ze zich bevonden geheel vulde.’
Handelingen 2: 1-2
Hebt u wel eens een grote waterval gezien?
Ik herinner me nog goed de eerste keer dat ik er één zag. Het lawaai, het geweld van het water, het
schuim dat alle kanten op spat. Je voelt de kracht ervan bijna in je lichaam. Zoveel energie, zoveel
beweging. Het is indrukwekkend – maar ook een beetje overweldigend. Je kunt er eigenlijk maar een
tijdje naar kijken.
Maar als je een paar kilometer verder loopt, verandert het beeld. De rivier stroomt daar rustig verder.
Minder lawaai. Minder schuim. Minder spektakel.
En toch is het hetzelfde water.
Sterker nog: juist dat rustige water geeft leven. Het maakt het land vruchtbaar. Planten groeien erdoor, dieren drinken ervan, mensen kunnen ervan leven. Stel je voor hoe dor en droog het landschap zou zijn als die rivier er niet was.
Het zou vreemd zijn als iemand bij die rustige rivier zou zeggen: “Dit is geen echt water. Er is geen lawaai, geen schuim, geen spetters.” Dan zou je zeggen: je kijkt verkeerd. Je denkt dat water alleen
indrukwekkend is als het spectaculair is.
Dat beeld helpt mij vaak om aan Pinksteren te denken.
De eerste Pinksterdag lijkt namelijk op een waterval. Het is een indrukwekkend gebeuren. Er is een
geweldige windvlaag. Er zijn vlammen als van vuur. Mensen spreken ineens talen die ze nooit geleerd hebben.
Als je de christelijke feesten naast elkaar zet, is Pinksteren misschien wel het meest spectaculaire. Bij Kerst zien maar een paar herders iets bijzonders. Goede Vrijdag staat in het teken van lijden en dood. En Pasen gebeurt in stilte; niemand ziet het moment dat Jezus opstaat.
Maar met Pinksteren raakt een hele stad in beroering.
Toch is dat eigenlijk pas het begin.
Vanaf dat moment gaat de Geest werken in de wereld. In Jeruzalem, in Judea, in Samaria, en uiteindelijk tot aan de uiteinden van de aarde. Maar meestal ziet dat werk er minder spectaculair uit dan die eerste dag. Minder vuurwerk, minder lawaai.
Meer als een rivier.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik daar zelf soms mee geworsteld heb. Je leest over de kracht van de Geest en denkt: waarom zie ik daar zo weinig van?
In de gemeente van Korinte speelde precies die vraag. Daar gebeurde juist heel veel. Mensen begonnen te profeteren, anderen baden hardop in klanktaal. Het zorgde voor enthousiasme, maar ook voor verwarring.
En wat doet Paulus dan?
Je zou verwachten dat hij meteen over al die bijzondere gaven begint. Maar hij begint ergens anders. Hij zegt: als iemand zegt “Jezus is Heer”, dan is dat het werk van de Heilige Geest.
Dat klinkt misschien bijna te eenvoudig. Maar Paulus bedoelt: onderschat dit niet. Als iemand echt gaat belijden dat Jezus Heer is, dan is daar de Geest aan het werk.
Laat ik het persoonlijk maken.
Als ik eerlijk ben, merk ik hoe hardnekkig mijn eigen hart kan zijn. Hoe makkelijk ik leef alsof ik zelf de regie heb. Alsof ik zelf wel weet wat goed voor mij is.
Steeds opnieuw moet ik leren zeggen – en ook echt menen – dat Jezus mijn Heer is.
Dat Hij meer gezag heeft dan mijn eigen ideeën. Meer dan de stemmen van deze tijd. Meer dan mijn
eigen gemak.
Elke keer dat iemand, misschien aarzelend, toch zegt: “Jezus is mijn Heer”, gebeurt er iets groots.
Misschien niet zo spectaculair als de waterval van Pinksteren.
Maar wel net zo levend als de rivier die blijft stromen.
Dat is het stille, krachtige werk van de Geest: dat mensen leren zeggen – voor zichzelf, voor elkaar en voor de wereld: Jezus is Heer.
ds. Frits Slothouber
Overdenking december 2025
‘Kom op, broeder, zuster, ’t oog omhoog en hand in hand.
Wij gaan op des Konings roepstem naar ons huis en vaderland.
Over bergen en door dalen gaan wij naar die blijde zalen….’
Johannes de Heer: lied 232
Dat is nu gemeente zijn. In de Adventstijd, met Kerst, maar ook in 2026.
‘‘t Oog omhoog en hand in hand.’
Bij ‘t oog omhoog mag u denken aan elkaar steeds weer wijzen op de Here Jezus.
Help het elkaar onthouden:
Er is nooit een moment in de wereldgeschiedenis geweest waar Gods liefde meer
zichtbaar werd dan daar op die heuvel Golgotha, vlak bij Jeruzalem. De kruisdood
van Jezus op Golgotha en de opstanding van Jezus uit de dood, drie dagen later, is
de belangrijkste gebeurtenis van de wereldgeschiedenis. Als Jezus is wie Hij zegt dat
Hij is: Godzelf die mens geworden is, en als Zijn dood en opstanding werkelijk
betekenen wat de bijbel daar over zegt, dan is de enige manier om bevrijd te worden
van je eigen onrecht en gebrokenheid en de enige manier om perspectief te krijgen
die verder reikt dan dit leven, geloof in deze Jezus die uit onbaatzuchtige liefde
zichzelf gaf voor jou. Aan die zelfopofferende liefde is te zien dat het hart van Jezus
naar jou uitgaat. Hij nodigt je uit om je vertrouwen op Hem te stellen en je leven in
Zijn dienst te besteden. Je hoeft vooraf aan geen enkele voorwaarde te voldoen.
Het enige wat Hij vraagt is dat je komt en je overgeeft aan Zijn pure, echte liefde voor jou
persoonlijk!
Dat is ’t oog omhoog. Wijs elkaar op Jezus. Laat je verrassen door de Geest.
En bij hand in hand mag u er aan denken dat we sàmen op weg gaan.
Maar ook dat we die weg niet zonder elkaar willen gaan.
God heeft ons aan elkaar gegeven om elkaar vast te houden onderweg. Omdat je
samen omhoog hebt gekeken en ontdekt hebt dat je broeders en zusters van elkaar
bent, waarschijnlijk heel verschillend, maar wel één in Christus, als je dat ontdekt
hebt, dan wil je die weg ook alleen maar samen gaan. ‘‘t Oog omhoog, en hand in hand.’
Samen op weg gaan, dat is ons gebed.
De eindbestemming ligt vast. We zijn weliswaar niet onderweg naar het aardse Jeruzalem, maar wel naar het hemelse Jeruzalem. En tijdens onze levensweg daar naartoe komen we
vaak genoeg dingen tegen waar we als een berg tegenop zien. Om met de woorden uit psalm 121 te
zeggen: ‘Ik hef mijn ogen op naar de bergen, vanwaar zal mijn hulp komen?
Maar ook dan mag het antwoord hetzelfde zijn als in de psalm: mijn hulp is van de HERE!
Net zoals God garant stond voor een veilige aankomst voor de pelgrims onderweg naar Jeruzalem, zo staat Hij ook garant voor de veilige aankomst in het nieuwe Jeruzalem.
Wat er ook gebeurt in je leven, God gaat met je mee. Naar het nieuw Jeruzalem.
Een gouden stad op een nieuwe aarde, onder een nieuwe hemel.
Hoe lang die reis zal zijn weten we niet. Maar één ding weten we, God zorgt.
Daar mogen we heel zeker van zijn. Ook in het nieuwe jaar. De onvoorwaardelijke
liefde van Jezus staat er garant voor. Een betere Gids voor onderweg kun je niet hebben.
Als er iemand is die met ons kan meevoelen dan Hij wel.
Ook Hij heeft ergens als een berg tegen op gezien.
Hij heeft gesmeekt tot Zijn Vader of het lijden waar Hij tegen op zag aan Hem voorbij mocht gaan.
Maar het mocht niet. Het kon niet. Hij moest het ondergaan:
‘mijn God, mijn God, waarom hebt U mij verlaten….’
Maar juist omdat Hij die Godverlatenheid ondergaan heeft,
hoeven wij het nooit meer zonder Gods liefdevolle armen om ons heen te stellen. Dat belooft Hij! En daar mogen wij op vertrouwen.
Vanuit die zekerheid mogen we samen het nieuwe jaar ingaan. Met elkaar, hand in hand, ’t oog omhoog. Wat er ons onderweg zal overkomen weten we niet.
Maar een veilige aankomst, daar staat onze Heiland garant voor.
Om het nog maar eens met die regels uit Psalm 121 te zeggen:
‘De HEER behoedt je voor alle kwaad, Hij waakt over je leven, Hij houdt de wacht over je gaan en je komen, van nu aan, tot in eeuwigheid.’
Dat is voor altijd!
ds. Frits Slothouber
De Kapel 